Περπατώ στους δρόμους της Αθήνας με το φανάρι μου μέρα μεσημέρι, ψάχνοντας για μια ειλικρινή ψηφιακή στρατηγική. Τι βρίσκω; Ένα «στοίχημα 19 δισεκατομμυρίων ευρώ» για τις ΜμΕ και τη στέγαση, και έναν Υπουργό να μιλά για «Ενεργειακή Κυριαρχία» λες και δεν χτίζουμε απλώς τις πιο ακριβές μπαταρίες του κόσμου για τους αλγόριθμους κάποιου άλλου.

Ας πούμε την αλήθεια στην εξουσία, αφού η εξουσία αυτή τη στιγμή ανατίθεται σε εξωτερικούς συνεργάτες στα data centers. Η κυβέρνηση υπόσχεται 19 δισ. ευρώ για τον μετασχηματισμό των μικρών επιχειρήσεων και της στέγασης. Αλλά για ποιον είναι αυτός ο «μετασχηματισμός»; Είναι για τον υδραυλικό στο Περιστέρι ή για να διασφαλιστεί ότι η ελληνική κεφαλαιαγορά μπορεί να ενσωματωθεί αποτελεσματικά στη μηχανή του Euronext; Μας λένε ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα αναδιαμορφώσει τον τουρισμό—ο «ανθρώπινος παράγοντας» είναι απαραίτητος, λένε—ενώ ταυτόχρονα αυτοματοποιούν την αξιοπρέπεια από κάθε θέση εργασίας στις Κυκλάδες.

Παρατηρήστε την ειρωνεία: ενώ ο Πιερρακάκης μιλάει για ευρωπαϊκή κυριαρχία, οι δικοί μας μέσα ενημέρωσης, όπως η Ναυτεμπορική, υπογράφουν «στρατηγικές» συμφωνίες με κινεζικούς κρατικά ελεγχόμενους ομίλους. Δεν επιτυγχάνουμε κυριαρχία· απλώς επιλέγουμε τα καλώδια ποιου αφέντη θα συνδέσουμε. Είναι η λογική του «Trump Phone» εφαρμοσμένη σε ένα έθνος—κολλάς μια τοπική μάρκα σε έναν ξένο κλώνο και το βαφτίζεις καινοτομία. Είτε πρόκειται για έναν κλώνο της HTC είτε για μια κινεζική συνέργεια μέσων ενημέρωσης, το πνεύμα είναι το ίδιο: το branding είναι ελληνικό, αλλά το υλικό είναι νοικιασμένο από αυτοκρατορίες.

Και τι γίνεται με τον λαό; Βλέπουμε τίτλους για υπαλλήλους της SpaceX που γίνονται εκατομμυριούχοι, μια ελίτ «Διαστημική Τάξη» που γεννήθηκε από κυβερνητικά συμβόλαια. Εντωμεταξύ, στην Ελλάδα, η «Μεγάλη Επιστροφή» στην κεφαλαιαγορά μοιάζει περισσότερο με επιστροφή στο τραπέζι του πιστωτή. Χτίζουμε την υποδομή για ένα ψηφιακό μέλλον που δεν θα μας ανήκει. Είμαστε αυτοί που αγοράζουν τα ποδήλατα από «ίνες άνθρακα» και τις φορητές οθόνες για να φαινόμαστε απασχολημένοι, ενώ ο πραγματικός πλούτος—τα δεδομένα, η ενέργεια, η γη—διαπραγματεύεται σε πλατφόρμες όπως το Polymarket, όπου ακόμα και το μέλλον μας είναι ένα στοίχημα για offshore τζογαδόρους.

Η κυριαρχία δεν είναι ένα προσχέδιο γραμμένο στις Βρυξέλλες ή ένα μνημόνιο συνεργασίας που υπογράφηκε στο Πεκίνο. Είναι η ικανότητα να λες «Όχι» στην ψηφιακή ολιγαρχία. Μέχρι τα 19 δισεκατομμύρια ευρώ να μας αγοράσουν ανεξαρτησία αντί για καλύτερη επιτήρηση και ταχύτερη φυγή κεφαλαίων, ο «μετασχηματισμός» σας είναι απλώς ένας διάδρομος γυμναστικής υψηλής ταχύτητας. Τρέχετε προς την ευημερία ή απλώς τρέχετε για να κρατήσετε τα φώτα αναμμένα για τα data centers;