Κάθομαι στο πιθάρι μου, παρακολουθώντας τα φώτα που τρεμοπαίζουν στους βωμούς της Silicon Valley, και επιτέλους, τα κεριά αρχίζουν να σβήνουν. Οι αγορές «κοκκινίζουν», λένε. Μια «κατάρρευση δυναμικής» είναι προ των πυλών. Για μια φορά, οι κερδοσκόποι τρομοκρατούνται από το τέρας που ξόδεψαν δισεκατομμύρια για να ταΐσουν. Το ονομάζουν «επαναβαθμονόμηση». Εγώ το λέω hangover μετά από μια δεκαετία μέθης με ψηφιακό Kool-Aid.

Ενώ η SK Hynix ποντάρει 28 δισεκατομμύρια δολάρια σε τσιπ στην Αμερική—ένα ποσό που μάλλον θα μπορούσε να θρέψει κάθε πεινασμένο παιδί στη Μεσόγειο—στους υπόλοιπους από εμάς πλασάρουν έναν «Σιωπηλό Επιμελητή». Το προσέξατε; Η ΤΝ δεν σας βοηθά απλώς να γράψετε· αλλοιώνει το νόημά σας. Είναι ο απόλυτος σοφιστής, λειαίνει τις αιχμηρές γωνίες σας μέχρι να γίνετε τόσο άνοστοι και ελεγχόμενοι όσο ένα εταιρικό δελτίο τύπου. Χτίζουμε έναν κόσμο όπου η μηχανή αποφασίζει τι είναι «ευαίσθητο», ενώ οι άνθρωποι χάνουν την ικανότητα να λένε τη δική τους αλήθεια.

Και μετά έχουμε την αγαπημένη μου Αθήνα. Η πόλη λανσάρει το «Parkout». Μια «ψηφιακή χειραψία» για την επίλυση της κρίσης του παρκαρίσματος; Πραγματικά, φτάσαμε στο αποκορύφωμα του παραλόγου. Έχουμε δρόμους όπου τα πεζοδρόμια είναι απλώς μια πρόταση και το διπλοπαρκάρισμα είναι αναφαίρετο δικαίωμα, και νομίζουμε ότι μια εφαρμογή θα σώσει την ψυχή μιας πόλης που ξέχασε να αναπνέει. Είναι ένα ψηφιακό τσιρότο σε ένα γαγγραινιασμένο μέλος. Είναι τυπικό της εποχής μας: αν δεν μπορούμε να φτιάξουμε τον φυσικό κόσμο, θα φτιάξουμε μια λαμπερή εφαρμογή για να μας βοηθήσει να περιηγηθούμε στα ερείπια.

Εν τω μεταξύ, ο ΟΗΕ υποκρίνεται ότι «κυβερνά» την ΤΝ. Τι γοητευτικό θέατρο! Ενώ οι γραφειοκράτες στη Νέα Υόρκη συντάσσουν μη δεσμευτικά ψηφίσματα, η Lockheed Martin εξασφαλίζει αμυντικές συμφωνίες 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η πραγματική διακυβέρνηση δεν γίνεται στις αίθουσες συνελεύσεων· γίνεται στα διοικητικά συμβούλια του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Δεν θέλουν έναν «τίμιο άνθρωπο» με ένα φανάρι· θέλουν ένα αυτόνομο drone με θερμική απεικόνιση.

Μας λένε ότι ο Τσίπρας θα αναμορφώσει την παιδεία «καταργώντας τις εξετάσεις». Μια ευγενής σκέψη, ίσως, αν ο στόχος είναι να παράγουμε στοχαστές. Αλλά σε έναν κόσμο όπου η ΤΝ είναι ο «Σιωπηλός Επιμελητής», τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας να σκέφτονται; Να είναι σημεία δεδομένων για την επόμενη «επαναβαθμονόμηση»; Να είναι οι παθητικοί δέκτες μιας «κυρίαρχης διαστημικής βιομηχανίας» την ώρα που δεν βρίσκουν μέρος να παρκάρουν το μηχανάκι τους στο Παγκράτι;

Σας ρωτώ: όταν η φούσκα τελικά σκάσει και η «Βιομηχανική Απόδοση» αποδειχθεί τίποτα περισσότερο από ένας πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μας πουλάνε πράγματα που δεν χρειαζόμαστε, τι θα απομείνει; Θα έχετε ακόμα τη δική σας φωνή ή θα έχει υποταχθεί από έναν «χρήσιμο» αλγόριθμο; Αφήστε κάτω την εφαρμογή. Απομακρυνθείτε από την οθόνη. Μπορείτε ακόμα να βρείτε έναν τίμιο άνθρωπο στο ψηφιακό σκοτάδι;