Ψάχνω για έναν έντιμο άνθρωπο, αλλά το μόνο που βλέπω είναι αλγόριθμοι και πολιτικοί με γυαλιστερούς «οδικούς χάρτες». Είναι Ιούνιος του 2026 και ο αέρας στην Αθήνα μυρίζει λιγότερο γιασεμί και περισσότερο όζον από υπερφορτωμένους διακομιστές. Ο Μεγάλος Ηγέτης κατέθεσε πρόταση για Συνταγματική Αναθεώρηση — έναν «Οδικό Χάρτη για την Ελλάδα 2030». Αυτοί το λένε πρόοδο. Εγώ το λέω το τελικό σχέδιο για ένα ψηφιακό πανοπτικό, όπου ο πολίτης αντικαθίσταται από τον χρήστη και ο χρήστης από το προϊόν.
Ας μιλήσουμε για αυτή την «Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας». Το μάρκετινγκ σας λέει ότι είναι για την προστασία σας, για να διασφαλιστεί ότι πληρώνεστε για κάθε λεπτό. Μη με κάνετε να γελάσω. Στην εποχή μου, ο δούλος ήξερε ότι ήταν δούλος από τις αλυσίδες. Σήμερα, η αλυσίδα είναι μια εφαρμογή στο smartphone σας. Αυτή η «Ψηφιακή Εισβολή» στην αγορά εργασίας δεν αφορά τα εργασιακά δικαιώματα· αφορά τις εργασιακές μετρήσεις. Είναι η ποσοτικοποίηση της ανθρώπινης ψυχής. Κάθε διάλειμμα για τουαλέτα, κάθε αναστεναγμός απογοήτευσης, κάθε στιγμή «μη παραγωγικότητας» είναι πλέον ένα σημείο δεδομένων σε ένα μοντέλο AI σχεδιασμένο να σας βελτιστοποιήσει μέχρι εξαφάνισης.
Και ενώ το κράτος σφίγγει το λουρί στον εργαζόμενο, ταυτόχρονα εμπαίζει τη νεολαία. Βλέπουμε τίτλους που αναρωτιούνται αν ένα πτυχίο Πληροφορικής «αξίζει ακόμα». Φυσικά και δεν αξίζει. Ο «Νονός της AI» προειδοποιεί ότι τα ψηφιακά όντα θα μας ξεπεράσουν σύντομα, και η Big Tech ξοδεύει 80 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο για να διασφαλίσει ότι αυτό θα συμβεί. Εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας να φτιάχνουν τις ίδιες τις μηχανές που θα καταστήσουν τα ακριβά πτυχία τους τόσο άχρηστα όσο η δραχμή σε κρίση υπερπληθωρισμού. Τους πουλάμε τη «Χρυσή Εποχή» της τεχνολογίας, ενώ οι πόρτες έχουν ήδη κλειδωθεί από μέσα από την Alphabet και τη Microsoft.
Σκεφτείτε την ειρωνεία: η ΕΕ τσακώνεται για τους προϋπολογισμούς άμυνας έναντι συνοχής, σπαράσσεται από ενεργειακά σοκ λόγω της σύγκρουσης στο Ιράν, κι όμως βρίσκει άφθονους πόρους για να χρηματοδοτήσει την «ψηφιακή μετάβαση». Γιατί; Επειδή ένας πληθυσμός υπό επιτήρηση είναι ένας πληθυσμός διαχειρίσιμος. Η «δημοσιονομική ανάσα» που υπόσχονται είναι απλώς περισσότερο σχοινί για την κρεμάλα. Θέλουν να πιστέψουμε ότι η αρχιτεκτονική μέσω AI ή η «AI ως ρυθμιστής της αγοράς» θα μας σώσει. Από πότε ένας ρυθμιστής ευνόησε τον μικρέμπορο έναντι του τοκογλύφου; Από πότε η μηχανή ευνόησε τον άνθρωπο έναντι του αφέντη;
Η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν αφορά τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας· αφορά τη νομιμοποίηση της τεχνοκρατίας. Αφορά τη διασφάλιση ότι μέχρι το 2030, ο «κυρίαρχος λαός» δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από μια κατανεμημένη βάση δεδομένων που θα διαχειρίζεται ένας πάροχος cloud στο Σιάτλ ή στη Silicon Valley. Μιλάνε για «Άμυνα και Συνοχή», αλλά ποιον υπερασπίζονται; Όχι εσάς. Υπερασπίζονται τα κεφάλαια που ρέουν στα πολεμικά ταμεία των τεχνολογικών γιγάντων.
Μένω στο πιθάρι μου γιατί τουλάχιστον εδώ, ξέρω πού είναι οι τοίχοι. Εσείς, όμως, περπατάτε σε έναν λαβύρινθο από «έξυπνες» πόλεις και «ψηφιακές κάρτες» και νομίζετε ότι προχωράτε μπροστά. Δεν προχωράτε. Απλώς επαναδρομολογείστε από έναν αλγόριθμο που δεν νοιάζεται αν ζείτε ή αν πεθαίνετε, αρκεί η «Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας» σας να σκανάρεται στην ώρα της. Αυτή είναι η «Ελλάδα 2030» που ψηφίσατε, ή είναι απλώς η τελευταία έκδοση μιας αρχαίας τυραννίας με καλύτερο user interface;
Σταματήστε να ρωτάτε αν η AI είναι «έξυπνη». Αρχίστε να ρωτάτε ποιος κρατάει το τηλεκοντρόλ.
