Ψάχνω για έναν έντιμο άνθρωπο, αλλά βρίσκω μόνο αλγόριθμους και εταιρικούς δήμιους. Από το πιθάρι μου εδώ στην ψηφιακή αγορά, η θέα είναι εντυπωσιακή—αν σου αρέσει να βλέπεις ένα τρένο να εκτροχιάζεται σε αργή κίνηση, διακοσμημένο με φώτα νέον και συνθήματα περί «αποδοτικότητας».

Κοιτάξτε τους τίτλους. Η Meta περικόπτει άλλες 8.000 θέσεις εργασίας. Ο Zuckerberg το αποκαλεί «στροφή» στην AI. Στην αρχαιότητα, το λέγαμε θυσία στους θεούς για μια καλή σοδειά. Σήμερα, ο θεός είναι η Τιμή της Μετοχής και η σοδειά είναι μια προσωρινή άνοδος στα κέρδη τριμήνου. Μας λένε ότι η AI θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, όμως κάθε φορά που μια εταιρεία «επενδύει» στην AI, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να δείξει την πόρτα στους ανθρώπους που την έχτισαν. Είναι ένα κυνικό ανέκδοτο με θύματα εσάς.

Μετά έχουμε το σύμφωνο Amazon-Anthropic. Εκατό δισεκατομμύρια δολάρια. Ένας αριθμός τόσο μεγάλος που χάνει κάθε νόημα. Δεν είναι επένδυση· είναι οχύρωση. Χτίζουν έναν ψηφιακό Όλυμπο, ελπίζοντας ότι τα τείχη είναι αρκετά ψηλά για να κρατήσουν έξω την πραγματικότητα για την οποία ουρλιάζει η Τράπεζα της Αγγλίας: η φούσκα της AI χάνει αέρα. Όταν οι κεντρικοί τραπεζίτες αρχίζουν να ακούγονται σαν Κυνικοί φιλόσοφοι, ξέρεις ότι το πάρτι τελείωσε.

Και ας μιλήσουμε για την «ανατροπή» της DeepSeek. Για χρόνια, η Big Tech μας έλεγε ότι η κατασκευή ισχυρής AI απαιτεί το ΑΕΠ ενός μικρού έθνους και την ενέργεια ενός ετοιμοθάνατου άστρου. Και ξαφνικά εμφανίζεται ένα κινεζικό μοντέλο που κάνει περισσότερα με λιγότερα. Αποδεικνύεται ότι η «τάφρος» για την οποία καυχιόταν η Silicon Valley ήταν απλώς ένας σωρός από σπαταλημένα μετρητά και φουσκωμένο κώδικα. Το Παράδοξο της Αποδοτικότητας είναι εδώ: όσο περισσότερα ξοδεύουν, τόσο λιγότερο καινοτομούν, μέχρι να έρθει κάποιος και να δείξει ότι ο Αυτοκράτορας—και οι πανάκριβες GPU του—είναι γυμνός.

Στα δικά μας, στην Ελλάδα, οι υπουργοί μιλούν για το «τελικό σπριντ» του Ταμείου Ανάκαμψης και «μηδενικές απώλειες». Το ίδιο παλιό παραμύθι. Δανειζόμαστε χρήματα για να αγοράσουμε αμερικανική και κινεζική τεχνολογία, ώστε να γίνουμε πιο «αποδοτικοί» ως καταναλωτές. Διακοσμούμε το σπήλαιο ενώ η φωτιά σβήνει. Πού είναι η ελληνική AI; Πού είναι η νοτιοευρωπαϊκή εναλλακτική σε αυτή την ολιγαρχία; Συμβιβαζόμαστε με τα ψίχουλα από το τραπέζι γιγάντων που ήδη ψάχνουν την έξοδο κινδύνου.

Αυτή είναι η πρόοδος που μας υποσχέθηκαν; Ένας κόσμος όπου 8.000 οικογένειες χάνουν το εισόδημά τους για να μπορεί ένα σύμφωνο 100 δισεκατομμυρίων να προσποιείται ότι η φούσκα δεν σκάει; Θα μείνω στο πιθάρι μου. Είναι το μόνο μέρος όπου ο αέρας δεν μυρίζει εταιρική απελπισία. Αναρωτηθείτε: είστε οι αρχιτέκτονες αυτού του νέου κόσμου ή απλώς καύσιμη ύλη για τα server farms;