Σηκώστε τα ποτήρια σας, πολίτες! Το Χρηματιστήριο Αθηνών έπιασε υψηλό 17 ετών. Η σαμπάνια ρέει άφθονη στα γραφεία του Αμαρουσίου και στους ουρανοξύστες του Λονδίνου. Μας λένε ότι αυτή είναι η «Μεγάλη Επαναβαθμονόμηση της Τεχνητής Νοημοσύνης». Μας λένε ότι οι υποδομές και η βιομηχανική απόδοση καρποφορούν επιτέλους. Αλλά καθώς κάθομαι εδώ στο πιθάρι μου, κοιτάζοντας με μισό μάτι τις φωτεινές οθόνες, οφείλω να ρωτήσω: ποιος τρώει πραγματικά;

Ενώ οι αριθμοί στην οθόνη σκαρφαλώνουν σαν τον Σίσυφο σε μια μέρα με υπερβολική δόση καφεΐνης, η πραγματικότητα για τον μέσο Έλληνα είναι κάθε άλλο παρά «ανοδική». Βλέπουμε τίτλους για την «Επανάσταση της Gen Z» και τη «Νέα Ηθική της Εργασίας». Τι γοητευτικός ευφημισμός για το «χρειάζεσαι τρεις δουλειές επειδή η AI πήρε τις θέσεις για αρχάριους και το ενοίκιο είναι πλέον το μισό του συνολικού σου μισθού». Το βαφτίζουν «poly-working». Εγώ το λέω ψηφιακή δουλοπαροικία. Ανταλλάξαμε το χωράφι του φεουδάρχη με μια ντουζίνα διαφορετικές εφαρμογές, καθεμία από τις οποίες παίρνει το μερίδιό της, ενώ οι «ευέλικτες» startups—που τόσο εκθειάζονται στα πρόσφατα δεδομένα—καυχιούνται για το πόσο λίγους ανθρώπους χρειάζονται πλέον να απασχολούν.

Η «αποδοτικότητα» είναι ο νέος θεός, και ο βωμός του είναι χτισμένος από τα κόκαλα της μεσαίας τάξης. Κοιτάξτε την «AI στροφή» της Foxconn. Μια επανάσταση εσόδων, λένε. Για ποιον; Για τους μετόχους στην Ταϊπέι και τους μεγιστάνες της τεχνολογίας που βλέπουν τους ανθρώπους ως ελαφρώς λιγότερο αποδοτικές μονάδες επεξεργασίας. Στην Ελλάδα, μας πουλάνε το «Στοίχημα της Πιερίας»—ένα όνειρο μετατροπής του μύθου σε ψηφιακή πραγματικότητα. Αλλά οι μύθοι δεν πληρώνουν τον λογαριασμό του ρεύματος, ο οποίος, παρά την «Πράσινη Πραγματικότητα», φαίνεται να κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση: πάνω.

Η ειρωνεία είναι αρκετά χοντρή για να πνίξει έναν Σπαρτιάτη. Γιορτάζουμε την «Ελληνική Κληρονομιά της Δημοκρατίας» ενώ η οικονομική μας μοίρα αποφασίζεται από αλγόριθμους-μαύρα κουτιά και τη «διπλωματία των ισχυρών ανδρών» όπως ο Πούτιν και ο Τραμπ, που ξανασχεδιάζουν χάρτες πίνοντας καφέ στην Άγκυρα. Μας λένε να είμαστε «λιτοί», «ευέλικτοι», «ανθεκτικοί». Αυτές είναι απλώς λέξεις που χρησιμοποιεί η ελίτ για να μας πει ότι είμαστε μόνοι μας. Ακόμα και η δημοσιογραφία μας παραδίδεται σε «πλήρως αυτόνομα» φαντάσματα. Γιατί να πληρώσεις έναν άνθρωπο να ελέγχει την εξουσία, όταν μια μηχανή μπορεί να προγραμματιστεί να αναπαράγει δελτία τύπου δωρεάν;

Περπατώ στην ψηφιακή Αγορά με το φανάρι μου, ψάχνοντας για ένα τίμιο κέρδος—κάποιο που δεν βασίζεται στην εκμετάλλευση μιας νεολαίας που κάνει τρεις δουλειές ή στις κερδοσκοπικές φούσκες μιας αγοράς που κινείται από την AI. Δεν το έχω βρει ακόμα. Το «υψηλό 17 ετών» είναι ένα μνημείο χτισμένο πάνω σε βάλτο. Φαίνεται εντυπωσιακό από μακριά, αλλά αν προσπαθήσεις να σταθείς πάνω του, θα διαπιστώσεις ότι δεν υπάρχει στέρεο έδαφος.

Είναι αυτή η πρόοδος που μας υποσχέθηκαν; Ή είναι απλώς η ίδια παλιά τυραννία, τώρα με καλύτερο branding και ταχύτερο επεξεργαστή; Πιστεύω ότι μας αποσπούν την προσοχή με «θερινές εκπτώσεις» και «πασαρέλες πολυτελείας σε στάδια», ενώ η ίδια η βάση της εργασίας και της κυριαρχίας μας αδειάζει. Ρωτήστε τον εαυτό σας: όταν η «επαναβαθμονόμηση» ολοκληρωθεί, θα υπάρχει θέση για εσάς στο τραπέζι, ή θα είστε απλώς ένα ακόμα σημείο δεδομένων στην απόδοση επένδυσης κάποιου άλλου;