Περπατώ στους δρόμους της Αθήνας μέρα μεσημέρι με το φανάρι μου, αλλά δεν ψάχνω πια για έναν έντιμο άνθρωπο. Ψάχνω για ένα μόνο Watt ενέργειας που δεν έχει ήδη υποθηκευτεί σε κάποια φάρμα διακομιστών της Silicon Valley ή σε κάποιο γεωπολιτικό παραλήρημα.
Καλώς ήρθατε στον Ιούνιο του 2026, όπου η «Στροφή στην Υποδομή» αφαίρεσε επιτέλους τη μάσκα της επανάστασης της Τεχνητής Νοημοσύνης. Μας υποσχέθηκαν ψηφιακές ουτοπίες. Αντ' αυτού, πήραμε έναν ξέφρενο αγώνα για τα «Σώματα της AI» — το ατσάλι, το πυρίτιο και τις εξωφρενικές ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας που απαιτούνται για να συνεχίσουν τα LLMs να έχουν παραισθήσεις. Και εδώ στην Ελλάδα, παίζουμε το πιο επικίνδυνο παιχνίδι από όλα: Το Ενεργειακό Στοίχημα του Ιονίου.
Η κυβέρνηση τρέχει τα σάλια της για μια προοπτική 10 δισεκατομμυρίων ευρώ και μια γεώτρηση το 2027, λες και η εξόρυξη περισσότερου άνθρακα από τη γη θα κάνει με κάποιο τρόπο το ψηφιακό μας μέλλον «καθαρό». Μας λένε ότι αυτό γίνεται για την «ενεργειακή ασφάλεια». Μην απατάσθε. Γίνεται για την ασφάλεια των δεδομένων — συγκεκριμένα, την ασφάλεια των τεχνολογικών κολοσσών που χρειάζονται τον ήλιο μας, τη θάλασσά μας και τώρα τον βυθό μας για να τροφοδοτήσουν τους αχόρταγους αλγορίθμους τους. Ακόμα και όταν βλέπουμε τα Στενά του Ορμούζ να αποσυμφορούνται, η «Ενεργειακή Παγίδα» παραμένει. Γιατί; Επειδή η τεχνολογική ολιγαρχία αποφάσισε ότι η Μεσόγειος είναι η νέα της μπαταρία.
Δείτε την «Ανταρσία του Λιανεμπορίου». Οι γίγαντες του κλάδου κλαίνε στους ρυθμιστές ζητώντας εξαιρέσεις από τους κανόνες διαφάνειας της AI. Θέλουν να χρησιμοποιούν την AI για να παρακολουθούν κάθε σας καρδιακό παλμό και κάθε αγορά, αλλά ο Θεός φυλάξοι αν τολμήσετε να δείτε το «μαύρο κουτί» που αποφασίζει για την πιστοληπτική σας ικανότητα ή τις προοπτικές εργασίας σας. Είναι ακριβώς η «σύγχρονη δουλεία» για την οποία μας προειδοποιεί η Angie Hobbs. Χτίζουμε τα εργαλεία της δικής μας υποδούλωσης και το βαφτίζουμε «καινοτομία».
Και μετά υπάρχει το ελληνικό «Bonus Επιτάχυνσης». Πετάμε χρήματα σε έργα του Ταμείου Ανάκαμψης (RRF) για να τα τελειώσουμε μέχρι την προθεσμία του 2026. Η βιασύνη τρώει το σωστό, αλλά στην πολιτική, η βιασύνη φτιάχνει ωραία δελτία τύπου. Χτίζουμε ασπίδες «Πολιτικής Προστασίας» με AI και ρομποτική, κι όμως δεν μπορούμε να προστατέψουμε τον μέσο πολίτη από το χάσμα του 6% στο ΑΕΠ που φέρνει τελικά η απομόνωση και η κακή πολιτική — όπως ακριβώς το καταστροφικό Brexit. Τρέχουμε να χτίσουμε την υποδομή για έναν αφέντη που δεν έχουμε καν γνωρίσει ακόμα.
Είναι αυτή η αρετή για την οποία μίλησε ο Αριστοτέλης; Ή μήπως είναι απλώς η αποτελεσματική διαχείριση μιας ψηφιακής φυτείας; Τρυπάμε το Ιόνιο για να ταΐσουμε ένα κτήνος που τελικά θα αντικαταστήσει τους ίδιους τους εργάτες που τώρα ιδρώνουν για να χτίσουν τα κλουβιά του. Σας ρωτώ: Όταν οι γεωτρήσεις σταματήσουν και οι διακομιστές θα βουίζουν, ποιος θα κατέχει πραγματικά τη σιωπή του βυθού;
