Η πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα συχνά επιστρέφει στις ρίζες της Μεταπολίτευσης για να ερμηνεύσει τις σύγχρονες παθογένειες. Σε μια πρόσφατη τοποθέτησή του, ο Υπουργός Υγείας και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνις Γεωργιάδης, προχώρησε σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή ιστορική αναδρομή, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα έχασε το τρένο της πρώτης μεγάλης επανάστασης της πληροφορικής λόγω της «ΠΑΣΟΚικής κατοχής», όπως χαρακτήρισε την περίοδο διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου.
Η Ρητορική της «Χαμένης Ευκαιρίας»
Ο κ. Γεωργιάδης, γνωστός για τον ευθύ και συχνά συγκρουσιακό του λόγο, υποστήριξε ότι την εποχή που η Δύση βίωνε την έκρηξη των προσωπικών υπολογιστών και την απαρχή της ψηφιακής οικονομίας, η Ελλάδα ήταν εγκλωβισμένη σε ένα μοντέλο ακραίου κρατισμού και λαϊκισμού. Σύμφωνα με τον Υπουργό, η πολιτική κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του '80 δημιούργησε μια κουλτούρα εχθρική προς την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία, δίνοντας έμφαση στην κατανάλωση μέσω δανεισμού παρά στην παραγωγή υψηλής τεχνολογίας.
Η χρήση του όρου «κατοχή» δεν είναι τυχαία. Αποτελεί μια προσπάθεια αποδόμησης της ηγεμονίας της κεντροαριστεράς στο φαντασιακό της Μεταπολίτευσης. Ο κ. Γεωργιάδης επιχειρεί να καταδείξει ότι η υστέρηση που εμφάνιζε η χώρα μέχρι πρόσφατα στους ψηφιακούς δείκτες της ΕΕ δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που ευνόησαν τον συνδικαλισμό και την κρατική διόγκωση εις βάρος του εκσυγχρονισμού.
Οικονομικός Κρατισμός vs. Ψηφιακός Μετασχηματισμός
Αναλύοντας το ιστορικό πλαίσιο, είναι γεγονός ότι η δεκαετία του 1980 ήταν μια περίοδος μεγάλων αλλαγών για την παγκόσμια οικονομία. Ενώ χώρες όπως η Ιρλανδία ή η Νότια Κορέα έθεταν τις βάσεις για να γίνουν τεχνολογικοί κόμβοι, η Ελλάδα επικεντρώθηκε στην αναδιανομή του εισοδήματος και την επέκταση του δημόσιου τομέα. Ο κ. Γεωργιάδης υποστηρίζει ότι οι πόροι των τότε Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ) σπαταλήθηκαν σε επιδοτήσεις και κατανάλωση, αντί να επενδυθούν σε υποδομές πληροφορικής και εκπαίδευση στελεχών στη νέα τεχνολογία.
- Η έλλειψη κινήτρων για ιδιωτικές επενδύσεις στην τεχνολογία.
- Η κυριαρχία των κρατικών μονοπωλίων στις τηλεπικοινωνίες (ΟΤΕ προ ιδιωτικοποίησης).
- Η καθυστέρηση στην εισαγωγή της πληροφορικής στη δημόσια διοίκηση.
- Ο προσανατολισμός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μακριά από τις ανάγκες της αγοράς εργασίας.
Από την άλλη πλευρά, οι επικριτές αυτής της θεώρησης επισημαίνουν ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν εκείνο που εισήγαγε τον εκσυγχρονισμό στη δεκαετία του '90 (περίοδος Σημίτη), θέτοντας τις βάσεις για μεγάλα έργα υποδομής. Ωστόσο, για τον κ. Γεωργιάδη, η «ζημιά» είχε ήδη γίνει την πρώτη οκταετία, δημιουργώντας ένα χάσμα που χρειάστηκαν δεκαετίες για να καλυφθεί.
Η Σύγκριση με το Σήμερα: Το «Ψηφιακό Άλμα»
Η αναφορά στο παρελθόν χρησιμεύει ως το απαραίτητο «φόντο» για να αναδειχθεί το έργο της τρέχουσας κυβέρνησης. Ο κ. Γεωργιάδης και η Νέα Δημοκρατία προβάλλουν το ψηφιακό άλμα της περιόδου 2019-2026 ως την οριστική ρήξη με το παρελθόν του κρατισμού. Η ανάδειξη του gov.gr, η προσέλκυση κολοσσών όπως η Microsoft, η Google και η Amazon Data Services, παρουσιάζονται ως η δικαίωση μιας φιλελεύθερης προσέγγισης που η Ελλάδα στερήθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες.
«Αν δεν είχαμε χάσει εκείνα τα χρόνια της πληροφορικής επανάστασης, η Ελλάδα θα ήταν σήμερα μια από τις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης», σημειώνουν κύκλοι κοντά στον Υπουργό.
Συμπερασματικά, η δήλωση Γεωργιάδη δεν είναι απλώς μια ιστορική κρίση, αλλά ένα πολιτικό μανιφέστο. Στοχεύει στην υπενθύμιση ότι η τεχνολογική πρόοδος δεν είναι αυτονόητη, αλλά απαιτεί πολιτική βούληση, ανοιχτές αγορές και απομάκρυνση από λαϊκιστικές πρακτικές που χαρακτήρισαν την Ελλάδα των περασμένων δεκαετιών.
