Σύμφωνα με πρόσφατες αποκαλύψεις του ειδησεογραφικού ιστότοπου Axios, οι σχέσεις μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου διέρχονται μια από τις πιο κρίσιμες και τεταμένες περιόδους τους. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Τραμπ εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκειά του για τους χειρισμούς του Ισραηλινού πρωθυπουργού στο μέτωπο του Λιβάνου, χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα και προειδοποιώντας τον ότι οι συνεχιζόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις κινδυνεύουν να οδηγήσουν το Ισραήλ σε μια πρωτοφανή διπλωματική απομόνωση.
Το Παρασκήνιο της Σύγκρουσης
Η ένταση αυτή δεν προέκυψε εν κενώ. Παρόλο που ο Τραμπ θεωρήθηκε ιστορικά ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Ισραήλ —με κινήσεις όπως η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και η αναγνώριση της κυριαρχίας στα Υψίπεδα του Γκολάν— η προσέγγισή του παραμένει πάντα συναλλακτική. Οι πηγές του Axios αναφέρουν ότι ο Τραμπ βλέπει την κλιμάκωση στον Λίβανο ως μια δυνητική παγίδα που θα μπορούσε να παρασύρει τις ΗΠΑ σε έναν νέο «αέναο πόλεμο» στη Μέση Ανατολή, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το δόγμα του «America First».
Ο Νετανιάχου, από την άλλη πλευρά, πιέζεται από τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες και την ανάγκη να εξουδετερώσει την απειλή της Χεζμπολάχ στα βόρεια σύνορα. Ωστόσο, η στρατηγική της «απόλυτης νίκης» φαίνεται να εξαντλεί την υπομονή ακόμα και των πιο πιστών συμμάχων του στην Ουάσιγκτον. Ο Τραμπ φέρεται να είπε στον Νετανιάχου: «Θα καταλήξεις μόνος σου. Θα απομονώσεις το Ισραήλ από τους πάντες, ακόμα και από αυτούς που θέλουν να σε στηρίξουν».
Ο Κίνδυνος της Διεθνούς Απομόνωσης
Η προειδοποίηση για «απομόνωση» δεν είναι απλώς ρητορική. Το Ισραήλ αντιμετωπίζει ήδη αυξανόμενη πίεση από διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ενώ οι σχέσεις του με πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες βρίσκονται στο ναδίρ. Η επέκταση των επιχειρήσεων στον Λίβανο, μια χώρα με ήδη εύθραυστη ισορροπία, απειλεί να προκαλέσει μια ανθρωπιστική καταστροφή που θα καθιστούσε αδύνατη τη διπλωματική κάλυψη από τις ΗΠΑ.
Επιπλέον, ο Τραμπ ανησυχεί για την τύχη των Συμφωνιών του Αβραάμ. Η εξομάλυνση των σχέσεων με αραβικά κράτη ήταν το «κόσμημα» της εξωτερικής του πολιτικής. Ένας γενικευμένος πόλεμος στον Λίβανο θα μπορούσε να αναγκάσει χώρες όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή το Μπαχρέιν να πάρουν αποστάσεις, καταστρέφοντας χρόνια διπλωματικής προσπάθειας. Ο Τραμπ, ως «deal-maker», απεχθάνεται να βλέπει τις δικές του επιτυχίες να κινδυνεύουν από τις στρατιωτικές φιλοδοξίες κάποιου άλλου.
Η Εσωτερική Πολιτική Διάσταση
Πέρα από τη γεωπολιτική, υπάρχει και η διάσταση της προσωπικής σχέσης. Η σχέση Τραμπ-Νετανιάχου είχε ήδη κλονιστεί από το 2020, όταν ο Νετανιάχου έσπευσε να συγχαρεί τον Τζο Μπάιντεν για την εκλογή του. Ο Τραμπ δεν το ξέχασε ποτέ αυτό. Σήμερα, βλέποντας τον Νετανιάχου να προσπαθεί να ελιχθεί ανάμεσα στις απαιτήσεις της αμερικανικής ηγεσίας και των δικών του ακροδεξιών συμμάχων, ο Τραμπ αντιδρά με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο: απαιτώντας αποτελέσματα και απειλώντας με απόσυρση της στήριξης.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν ο Νετανιάχου θα εισακούσει τις προειδοποιήσεις ή αν θα συνεχίσει την πορεία του, ποντάροντας στο ότι στο τέλος, οι ΗΠΑ δεν θα εγκαταλείψουν ποτέ το Ισραήλ. Όμως, η ρητορική του Τραμπ δείχνει ότι η «λευκή επιταγή» που κάποτε θεωρούσε δεδομένη ο Ισραηλινός ηγέτης, ίσως έχει πλέον ημερομηνία λήξης.
Συμπεράσματα και Προοπτικές
Η αποκάλυψη του Axios υπογραμμίζει μια θεμελιώδη αλλαγή στο γεωπολιτικό τοπίο. Η υποστήριξη προς το Ισραήλ δεν είναι πλέον ένα μονολιθικό ζήτημα στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Ακόμα και στη δεξιά πτέρυγα, ο απομονωτισμός κερδίζει έδαφος. Αν το Ισραήλ βρεθεί σε έναν πόλεμο δύο ή τριών μετώπων χωρίς την πλήρη και αμέριστη στήριξη της Ουάσιγκτον, οι συνέπειες για την περιφερειακή ασφάλεια θα είναι απρόβλεπτες.
Η κατάσταση στον Λίβανο παραμένει το «κλειδί». Η Χεζμπολάχ είναι ένας πολύ πιο ισχυρός αντίπαλος από τη Χαμάς, και ένας πόλεμος εκεί θα σήμαινε τεράστιες απώλειες και για τις δύο πλευρές. Ο Τραμπ το γνωρίζει αυτό και φαίνεται να προτιμά μια σταθερότητα που επιτρέπει τις επιχειρήσεις και το εμπόριο, παρά μια συνεχή πολεμική ανάφλεξη που απορροφά πόρους και πολιτικό κεφάλαιο.
