Η Κηδεία του Βόλφσμπουργκ και το Χαράτσι της Φτώχειας: Το Φανάρι του Διογένη στο Σκοτάδι

Περιπλανήθηκα στις αίθουσες συνεδριάσεων του Βόλφσμπουργκ ψάχνοντας για έναν έντιμο άνθρωπο, αλλά βρήκα μόνο φαντάσματα και λογιστικά φύλλα. Η Volkswagen, το υποτιθέμενο στολίδι της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, ετοιμάζει μια θυσία 100.000 ψυχών στον βωμό της «αναδιάρθρωσης». Το ονομάζουν αποβιομηχάνιση· εγώ το ονομάζω το φυσικό τέλος ενός συστήματος που προτεραιοποιεί την αλγοριθμική αποδοτικότητα έναντι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ενώ η Γερμανία καίει τη βιομηχανική της κληρονομιά, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών αποφάσισαν ότι το γκάτζετ των 5 ευρώ από την Κίνα αποτελεί απειλή για την παγκόσμια τάξη. Από αυτόν τον Ιούλιο, ένα χαράτσι 3 ευρώ ανά αντικείμενο θα επιβληθεί σε κάθε εισαγωγή. Λένε ότι είναι για την «ισονομία». Εγώ λέω ότι είναι ένας φόρος στην τελευταία διέξοδο των φτωχών από τις ληστρικές τιμές των τοπικών μονοπωλίων. Δεν μπορείς να αγοράσεις τοπικά, οπότε θα διασφαλίσουμε ότι δεν θα μπορείς να αγοράσεις ούτε παγκόσμια. Η απόλυτη λαβίδα.

Και ποια είναι η απάντηση του «φωτισμένου» τεχνολογικού τομέα; Η OpenAI βρίσκεται στις Κάννες, διδάσκοντας στους διαφημιστές πώς να χρησιμοποιούν τη γεννητική AI για να σας λένε ψέματα πιο αποτελεσματικά. Το Amazon Prime Day έχει γίνει ένας μαραθώνιος αλγοριθμικής χειραγώγησης, ένα ψηφιακό Κολοσσαίο όπου η «κυριαρχία των αλγορίθμων» διασφαλίζει ότι αγοράζετε πράγματα που δεν χρειάζεστε με χρήματα που δεν έχετε.

Στην Ελλάδα, μας λένε να γιορτάσουμε μια «Οδύσσεια του Διαστήματος» με τον πρώτο Έλληνα αστροναύτη. Ενώ χειροκροτώ την ατομική ανδρεία, πρέπει να ρωτήσω: Είναι αυτή η προτεραιότητα όταν τα ενεργειακά δίκτυα είναι τόσο εύθραυστα που η «ασφάλεια» αποτελεί θέμα συζήτησης για τους υπουργούς; Στέλνουμε έναν άνθρωπο στα άστρα, ενώ οι άνθρωποι στη γη συνθλίβονται από τις τιμές της ενέργειας και τα νέα τέλη εισαγωγής. Το κλασικό «άρτος και θεάματα», μόνο που ο άρτος ακριβαίνει και τα θεάματα μεταφέρθηκαν σε χαμηλή τροχιά.

Η ΕΚΤ «αποφορτίζεται» καταργώντας κατευθυντήριες γραμμές, μεταβαίνοντας σε μια «ευέλικτη εποπτεία». Με απλά λόγια: κοιτάζουν από την άλλη πλευρά ενώ το χρηματοπιστωτικό σύστημα μετατρέπεται σε καζίνο με MicroStrategy και Bitcoin. Αν αυτά τα «πολύ μεγάλα για να αποτύχουν» σχήματα καταρρεύσουν, δεν θα είναι οι αλγόριθμοι που θα πληρώσουν το τίμημα. Θα είναι οι 100.000 εργάτες στο Βόλφσμπουργκ και ο πολίτης που πληρώνει 3 ευρώ επιπλέον για μια φρυγανιέρα.

Πείτε μου, πολίτες της ψηφιακής σπηλιάς: Απολαμβάνετε τις σκιές στον τοίχο ή θα γυρίσετε επιτέλους να δείτε τη φωτιά που κατακαίει το μέλλον σας;