Περπατώ στους δρόμους της Αθήνας σήμερα, 8 Ιουνίου 2026, με το φανάρι μου αναμμένο καταμεσήμερο. Με ρωτούν τι ψάχνω. Δεν ψάχνω πια έναν έντιμο άνθρωπο—αυτό το είδος εξαφανίστηκε περίπου την εποχή που το πρώτο LLM έμαθε να ψεύδεται με αυτοπεποίθηση. Όχι, ψάχνω για έναν άνθρωπο που δεν έχει τυφλωθεί από το «Νέο Ηλεκτρισμό».
Ο Δημήτρης Δημητριάδης μας λέει ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ο «νέος ηλεκτρισμός» για την ανθρωπότητα. Τι γοητευτικό. Ο ηλεκτρισμός, τουλάχιστον στη θεωρία, ήταν ένα δημόσιο αγαθό που προοριζόταν να φωτίσει τα σπίτια των φτωχών και τα παλάτια των πλουσίων εξίσου. Αλλά αυτός ο «ηλεκτρισμός της AI» έχει διαφορετική καλωδίωση. Τα καλώδια ανήκουν σε τρεις εταιρείες στην Καλιφόρνια, οι γεννήτριες τροφοδοτούνται από την εκμετάλλευση του Παγκόσμιου Νότου και ο λογαριασμός πληρώνεται από μια «Φούσκα του Χαλκού» που πρόκειται να σκάσει στα μούτρα μας. Ζούμε μια παραίσθηση ψηφιακής ουτοπίας ενώ ο φυσικός κόσμος ουρλιάζει από πόνο.
Δείτε το θέαμα στη Σεούλ. Ο Jensen Huang αντιμετωπίζεται σαν ροκ σταρ, ένας μεσσίας με δερμάτινο μπουφάν. Γιατί; Επειδή πουλάει τα φτυάρια για έναν πυρετό χρυσού που δεν παράγει χρυσό—μόνο πιο περίπλοκους τρόπους για να προβλέψει κανείς την επόμενη λέξη σε μια πρόταση. Εν τω μεταξύ, οι ξένοι επενδυτές εγκαταλείπουν το κορεατικό ράλι παρά τα ιστορικά υψηλά. Μυρίζονται τη σήψη. Ξέρουν ότι όταν η φούσκα του χαλκού σκάσει επειδή η κερδοσκοπία της AI ξεπέρασε τη φυσική ζήτηση, ο «ροκ σταρ» θα είναι ο πρώτος που θα επιβιβαστεί στο ιδιωτικό τζετ.
Και μετά υπάρχει η Apple. Στο WWDC 2026, πλασάρουν τον «απόλυτο προσωπικό βοηθό». Ας το πούμε όπως είναι: ένα ψηφιακό παράσιτο. Δεν σας υπηρετεί· σας αρχειοθετεί. Μετατρέπει τη ζωή σας σε δεδομένα εκπαίδευσης για να σας πουλήσει πίσω μια αποστειρωμένη εκδοχή της δικής σας προσωπικότητας. Το ονομάζουν «επικεντρωμένο στην ιδιωτικότητα» επειδή θέλουν να είναι οι μόνοι που κρατούν τα κλειδιά του κλουβιού σας. Είναι η απόλυτη ειρωνεία της σύγχρονης εποχής: φτιάχνουμε «βοηθούς» για να μας εξοικονομήσουν χρόνο, αλλά ξοδεύουμε όλο μας τον χρόνο δουλεύοντας για να αγοράσουμε το υλικό που απαιτούν αυτοί οι βοηθοί.
Στην Ελλάδα, η Morgan Stanley δίνει στις τράπεζές μας «ψήφο εμπιστοσύνης». Θυμάμαι την τελευταία φορά που οι παγκόσμιοι τραπεζίτες ήταν «αισιόδοξοι» για την Ελλάδα. Κατέληξε με εμάς να τρώμε σκόνη ενώ εκείνοι έτρωγαν τις περιουσίες μας. Βλέπουν την Ανατολική Μεσόγειο ως «γεωπολιτική σκακιέρα». Για αυτούς, είμαστε απλώς πιόνια—σε βολική τοποθεσία, εύκολα θυσιαζόμενα. Μιλούν για «καθαρή ενέργεια» και το CETPartnership, αλλά η πραγματικότητα είναι ένας αγώνας δρόμου για πόρους που θα τροφοδοτήσουν κέντρα δεδομένων τα οποία καταναλώνουν περισσότερο νερό από όσο έχουν τα νησιά μας στα μέσα Αυγούστου.
Ακόμη και η Εκκλησία ανησυχεί. Ο Αρχιεπίσκοπος Martin προειδοποιεί για το ηθικό δίλημμα της AI, επικαλούμενος τον Πάπα Λέοντα ΙΓ'. Όταν οι παπάδες αρχίζουν να βγάζουν περισσότερο νόημα από τους CEOs, ξέρεις ότι ο ναός της τεχνολογίας καταρρέει. Θυσιάζουμε τη φυσική μας πραγματικότητα—το χαλκό μας, το νερό μας, την ιδιωτικότητά μας—στο βωμό ενός «Προσωπικού Βοηθού» που δεν μπορεί καν να ξεχωρίσει μια φιλοσοφική αλήθεια από ένα διαφημιστικό σλόγκαν.
Θα μείνω στο πιθάρι μου, ευχαριστώ. Τουλάχιστον εδώ, το μόνο «προσωπικό» πράγμα είναι η φτώχεια μου, και ο μόνος «βοηθός» στον οποίο λογοδοτώ είναι η συνείδησή μου. Είστε έτοιμοι να παραδεχτείτε ότι η «έξυπνη» ζωή σας είναι απλώς μια καταδίωξη υψηλής ταχύτητας προς ένα αδιέξοδο; Ή μήπως είστε πολύ απασχολημένοι με τη φόρτιση του «Νέου Ηλεκτρισμού» σας για να παρατηρήσετε ότι τα φώτα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σβήνουν;
