Στο πλαίσιο του 10ου Ναυτιλιακού Συνεδρίου της «Ναυτεμπορικής», μια από τις πιο ηχηρές τοποθετήσεις ήρθε από τον Γιάννη Δράγνη, Διευθύνοντα Σύμβουλο της Goldenport Holdings. Ο κ. Δράγνης περιέγραψε την ελληνική ναυτιλία όχι απλώς ως μια επιχειρηματική δύναμη, αλλά ως την «παγκόσμια εφεδρεία» (global reserve fleet) που διασφαλίζει την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα σε περιόδους ακραίας γεωπολιτικής αβεβαιότητας. Η ανάλυσή του, που επικεντρώθηκε στο πάνελ «Γεωπολιτική στη Θάλασσα», ανέδειξε την ικανότητα των Ελλήνων εφοπλιστών να προσαρμόζονται ταχύτατα σε κρίσεις, από την Ερυθρά Θάλασσα έως τον Εύξεινο Πόντο.
Η Στρατηγική της Ευελιξίας
Ο όρος «εφεδρικός στόλος» που χρησιμοποίησε ο κ. Δράγνης δεν είναι τυχαίος. Σε μια εποχή όπου οι παραδοσιακές εμπορικές οδοί απειλούνται από περιφερειακές συγκρούσεις και κρατικούς ανταγωνισμούς, ο ελληνόκτητος στόλος λειτουργεί ως ο ρυθμιστής που αποτρέπει την κατάρρευση του παγκόσμιου εμπορίου. Με περισσότερα από 5.500 πλοία υπό ελληνικό έλεγχο, η Ελλάδα κατέχει το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας και πάνω από το 50% της ευρωπαϊκής. Αυτό το μέγεθος, σε συνδυασμό με την ανεξαρτησία των Ελλήνων πλοιοκτητών, επιτρέπει τη μεταφορά αγαθών ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Σύμφωνα με τον κ. Δράγνη, η ελληνική ναυτιλία διακρίνεται για την «επιχειρησιακή της ευκινησία». Ενώ οι μεγάλες εταιρείες τακτικών γραμμών (liners) συχνά δεσμεύονται από μακροχρόνια συμβόλαια και συγκεκριμένες γεωγραφικές διαδρομές, ο ελληνικός στόλος, κυρίαρχος στο bulk carrier και το tanker sector, μπορεί να ανακατευθύνει τα πλοία του σε ελάχιστο χρόνο για να καλύψει κενά που δημιουργούνται από αποκλεισμούς ή κυρώσεις. Αυτή η ευελιξία είναι που καθιστά την Ελλάδα τον «εγγυητή» της ενεργειακής και επισιτιστικής ασφάλειας της Δύσης.
Γεωπολιτικές Προκλήσεις και η Κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα
Η συζήτηση στο συνέδριο δεν θα μπορούσε να παρακάμψει τις τρέχουσες εντάσεις. Οι επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν αναγκάσει ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου στόλου να παρακάμπτει τη Διώρυγα του Σουέζ, επιλέγοντας τον γύρο της Αφρικής. Αυτή η εξέλιξη αυξάνει το κόστος μεταφοράς και τις εκπομπές ρύπων, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει τη σημασία ενός στόλου που μπορεί να αντέξει το ρίσκο. Ο κ. Δράγνης τόνισε ότι η γεωπολιτική πλέον υπαγορεύει τα ναυτιλιακά δρομολόγια περισσότερο από ό,τι οι οικονομικοί δείκτες.
«Η ναυτιλία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της γεωπολιτικής σκακιέρας. Δεν μεταφέρουμε απλώς εμπορεύματα· μεταφέρουμε τη σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας», σημειώθηκε χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια των εργασιών.
Επιπλέον, η άνοδος του προστατευτισμού και η δημιουργία «οικονομικών μπλοκ» (ΗΠΑ-ΕΕ έναντι Κίνας-Ρωσίας) επαναπροσδιορίζει τις θαλάσσιες μεταφορές. Η ελληνική ναυτιλία, παραμένοντας παραδοσιακά ουδέτερη και εστιασμένη στην ελεύθερη αγορά, καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις των δυτικών κυβερνήσεων για κυρώσεις και την ανάγκη για απρόσκοπτη ροή του εμπορίου.
Το Στοίχημα της Απανθρακοποίησης
Πέρα από τις βόμβες και τις κυρώσεις, η μεγαλύτερη «σιωπηλή» πρόκληση είναι η πράσινη μετάβαση. Ο κ. Δράγνης ήταν σαφής: η τεχνολογία για την πλήρη απανθρακοποίηση δεν είναι ακόμη ώριμη σε κλίμακα που να υποστηρίζει τον παγκόσμιο στόλο. Η ελληνική ναυτιλία επενδύει σε νέα πλοία, αλλά υπάρχει μια δικαιολογημένη επιφυλακτικότητα ως προς την επιλογή του «καυσίμου του μέλλοντος». Είναι η αμμωνία; Η μεθανόλη; Ή το υδρογόνο; Η αβεβαιότητα αυτή καθιστά τις επενδύσεις υψηλού ρίσκου.
Ο κ. Δράγνης υπογράμμισε ότι οι κανονισμοί του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO) και της ΕΕ (όπως το σύστημα εμπορίας ρύπων ETS) πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την πρακτική πλευρά της ναυτιλίας. Η επιβολή προστίμων χωρίς την ύπαρξη εναλλακτικών καυσίμων σε όλα τα λιμάνια του κόσμου κινδυνεύει να πλήξει την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής ναυτιλίας προς όφελος τρίτων χωρών που δεν ακολουθούν τα ίδια περιβαλλοντικά πρότυπα.
Συμπέρασμα: Μια Εθνική και Παγκόσμια Παρακαταθήκη
Η ελληνική ναυτιλία, όπως την περιέγραψε ο CEO της Goldenport Holdings, δεν είναι απλώς ένας κλάδος της οικονομίας· είναι ένας στρατηγικός βραχίονας της Δύσης. Σε έναν κόσμο που απομακρύνεται από την παγκοσμιοποίηση και επιστρέφει στους περιφερειακούς ανταγωνισμούς, ο ελληνόκτητος στόλος παραμένει η συνδετική ουσία. Η αναγνώριση αυτού του ρόλου από τα κέντρα λήψης αποφάσεων στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση όχι μόνο του κλάδου, αλλά και της παγκόσμιας οικονομικής ισορροπίας.
