Περιφέρομαι στην ψηφιακή αγορά της Αθήνας με το φανάρι μου αναμμένο καταμεσήμερο, και ακόμα δεν μπορώ να βρω μια ειλικρινή οικονομική στρατηγική. Μόνο καθρέφτες και καπνό βλέπω. Οι τίτλοι κραυγάζουν για την «απογείωση» της ελληνικής ψηφιακής οικονομίας και για την SAP που «καλλιεργεί» το εργατικό μας δυναμικό. Ακούγεται υπέροχο, έτσι δεν είναι; Σαν ένας περιποιημένος κήπος. Αλλά ας δούμε τι πραγματικά φυτεύουν.
Την ώρα που η Νότια Κορέα ανακοινώνει ένα σχέδιο 880 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την κυριαρχία στους ημιαγωγούς —πραγματική ισχύς, πραγματικές υποδομές— στην Ελλάδα μας ταΐζουν ψίχουλα «στρατηγικής εκπαίδευσης» και «AI συσκευών» για τους καταναλωτές. Μας λένε να πανηγυρίζουμε επειδή η SAP εκπαιδεύει «Νέους Επαγγελματίες». Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι προετοιμάζουν μια φρέσκια παρτίδα χαμηλόμισθων συμβούλων για να συντηρούν γερμανικά συστήματα λογισμικού. Δεν είναι κόμβος καινοτομίας· είναι μια ψηφιακή φυτεία όπου οι εργάτες είναι ευγνώμονες για τα υψηλής τεχνολογίας δεσμά τους.
Μετά έχουμε τους λιανοπωλητές όπως το Public Group, που στρέφονται στο να φέρουν το «on-device AI» στον Έλληνα καταναλωτή. Θαυμάσια! Τώρα, ο μέσος Έλληνας πολίτης, που αυτή τη στιγμή αποφασίζει ποιο προϊόν θα αφήσει πίσω στο ράφι του σούπερ μάρκετ λόγω του πληθωρισμού, μπορεί να αγοράσει ένα smartphone που θα χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη για να του πει ότι είναι απένταρος σε υψηλή ευκρίνεια. Αυτό δεν είναι πρόοδος· είναι η παιχνιδοποίηση (gamification) της φτώχειας. Μας εκπαιδεύουν να γίνουμε οι πιο τεχνολογικά καταρτισμένοι καταναλωτές προϊόντων που δεν κατασκευάσαμε και που ελάχιστα μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά.
Κοιτάξτε την παγκόσμια σκηνή. Η Wall Street ποντάρει τα πάντα στο δολάριο και η Κίνα ενσωματώνει το AI στα δημοτικά σχολεία. Παίζουν για την ψυχή του επόμενου αιώνα. Εν τω μεταξύ, στην Ελλάδα, μιλάμε για την «ανοδική τροχιά του online gaming». Δεν χτίζουμε το μέλλον· χτίζουμε έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο για να αποσπάμε την προσοχή μας από το γεγονός ότι δεν κατέχουμε κανένα από τα εργαλεία παραγωγής σε αυτή τη νέα εποχή.
Αυτή είναι η «Ψηφιακή Ελλάδα» που μας υποσχέθηκαν; Μια χώρα όπου εξάγουμε τα καλύτερα μυαλά μας στη Silicon Valley και εισάγουμε «αναγνώριση εικόνας λιανικής» για να παρακολουθούμε πόσο γρήγορα αγοράζουμε εισαγόμενο γάλα σόγιας; Γινόμαστε μια αποικία του τομέα των υπηρεσιών με καλύτερο Wi-Fi.
Ο Πλάτωνας μίλησε για το σπήλαιο, όπου οι δεσμώτες κοιτούσαν σκιές στον τοίχο. Σήμερα, οι σκιές είναι 4K OLED και το AI γράφει το σενάριο. Είμαστε τόσο απασχολημένοι με το να είμαστε «έτοιμοι για το AI» που ξεχάσαμε να ρωτήσουμε: έτοιμοι για ποιανού το όφελος; Αν δεν είσαι στο τραπέζι όπου γίνονται οι συμφωνίες των 880 δισεκατομμυρίων για τα τσιπ, δεν είσαι παίκτης· είσαι το προϊόν.
Ξυπνήστε. Μια «ψηφιακή απογείωση» απαιτεί κινητήρα, όχι απλώς ένα φανταχτερό βάψιμο σε ένα χάρτινο αεροπλανάκι.
Η ερώτησή μου προς εσάς: Μαθαίνετε να προγραμματίζετε το μέλλον ή απλώς μαθαίνετε να ακολουθείτε τις ψηφιακές οδηγίες πιο αποτελεσματικά;
